Ενσυναίσθηση: Επικοινωνείς ουσιαστικά με κάποιον μόνο όταν μπαίνεις για λίγο στη θέση του!

Οι γρήγοροι ρυθμοί της καθημερινότητας, τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, οι απαιτήσεις και οι ανάγκες που συνεχώς αναπτύσσονται και γεμίζουν τον χρόνο μας, μας κάνουν όλα να βρισκόμαστε σε έναν διαρκή αγώνα, απομακρύνοντάς μας έτσι από τις ουσιαστικές επαφές μας με άλλους ανθρώπους.

 

Η επικοινωνία γίνεται πλέον μέσω γραπτών μηνυμάτων, μέσω αλληλεπιδράσεων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, με τη βοήθεια των λειτουργιών μιας οθόνης. Και η οθόνη ξαφνικά ανάβει, με ένα μήνυμα σε αυτή “Τι κάνεις;”. Και απαντούμε αυθόρμητα “Καλά, εσύ;”. Και η συζήτηση συνεχίζεται ή και διακόπτεται εκεί. Και τί γίνεται όταν η οθόνη σβήσει; Πόσο επικοινωνήσαμε ουσιαστικά με τον άνθρωπο αυτό που βρίσκεται λίγα ή και πολλά χιλιόμετρα μακριά μας; Και πόσο σίγουροι είμαστε ότι η απάντηση “Καλά” που λάβαμε είναι πραγματική; Γιατί τις περισσότερες, αν όχι όλες, τις φορές, ο άνθρωπος αυτός ίσως έχει πολλούς προβληματισμούς και θέματα που να τον απασχολούν, να τον αγχώνουν, να τον δυσαρεστούν, ή και να του καταστρέφουν την ψυχολογία, αλλά ταυτόχρονα αισθάνεται άσχημα για να τα “φορτώσει” και σε εμάς, κι έτσι απλά προτιμά να παραμείνει σιωπηλός και να μην τα μοιραστεί μαζί μας. Επειδή κι εμείς έχουμε σίγουρα τα δικά μας προβλήματα για να αντιμετωπίσουμε και είναι αδύνατον να “φορτωθούμε” μερικά ακόμα.

 

Ωστόσο, δεν είμαστε αρκετά “φορτωμένοι” για να βιαστούμε να ασκήσουμε κριτική σε αυτόν τον άνθρωπο, ή και σε άλλους ανθρώπους για οτιδήποτε μπορεί να αφορά κάποια συμπεριφορά του, κάποιο ιδιαίτερο στοιχείο του χαρακτήρα του, ή ακόμα και την συμπεριφορά του προς ανθρώπους και γεγονότα που δεν έχουν καμία σχέση με εμάς. Κριτική που πολλές φορές είναι βασισμένη σε εντελώς υποκειμενικά κριτήρια, καταλήγοντας πολλές φορές έτσι σε συμπεράσματα που δεν αγγίζουν στο ελάχιστο την πραγματικότητα, τον χαρακτήρα και τις αληθινές προθέσεις του συγκεκριμένου ατόμου. Και αυτό γιατί; Επειδή δεν κάναμε την παραμικρή ίσως προσπάθεια να μπούμε στη θέση του. Να φορέσουμε για λίγο τα παπούτσια του, να δούμε με τα μάτια του. Και κάπου εδώ αξίζει να σκεφτούμε πόσο πραγματικά και ουσιαστικά επικοινωνούμε με τον συγκεκριμένο άνθρωπο; Πόσο κοντά του είμαστε; Λέγοντας “κοντά”, όχι σε επίπεδο γεωγραφικής απόστασης, αλλά ψυχικής. Αυτή είναι που μας συνδέει με τους ανθρώπους.

 

Ίσως το λάθος που κάνουμε ως άνθρωποι είναι ότι “δεν ακούμε για να καταλάβουμε, ακούμε για να απαντήσουμε” και κρίνουμε τα γεγονότα βασισμένοι στις δικές μας πληροφορίες, εμπειρίες και βιώματα. Αξίζει όμως να κάνουμε μία παύση για να ακούσουμε και να αισθανθούμε τα λόγια του άλλου. Να συνδεθούμε πραγματικά και να νιώσουμε όπως αισθάνεται. Να δούμε τα πράγματα από τη δική του σκοπιά. Υπάρχει ίσως ο κίνδυνος να επηρεαστούμε συναισθηματικά και να νιώσουμε κι εμείς άσχημα καθώς κάποιος μοιράζεται μαζί μας κάποια πιθανόν αρνητικά του βιώματα και συναισθήματα. Παρόλα αυτά δεν επικοινωνούμε ουσιαστικά όταν απέχουμε πλήρως. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να μπορούμε να κρατάμε τις ισορροπίες και να μπορούμε έπειτα να αποστασιοποιηθούμε για να συνεχίσουμε με σοβαρότητα και θετικότητα την δική μας ζωή.

 

Επιμέλεια Κειμένου: Κοκμοτού Βασιλική, Marketing Assistant, ITeQ S.A.

   

   Κατηγορία:Ζωή